۲۶

خرداد

۱۳۹۴

نام رایج: دیفن باخیا , عصای لالی , سمبرگ , گیاه رهوئو
نام علمی: Dieffenbachia amoena
نام خانواده: Araceae

Untitled

مشخصات مورفولوژیکی: این جنس دارای ۳۰ گونه مختلف از گیاهان همیشه سبز چند ساله است که بخاطر برگهای زیبایش پرورش داده می شوند. این گیاه بومی نواحی حاره امریکا می باشد و ارتفاع آن به ۶۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر می رسد. برگهای این گیاه مستطیل شکل و سبز رنگ بوده و داری لکه های سفید و کرم است. در هر زمان از سال در صورت شرایط مساعد ممکن است گل اسپات مانند به رنگ سبز به اندازه ۱۳ سانتی متر دهد. دیفن باخیا از گیاهان سمی می باشد که از تماس پوست با شیره گیاه که سمی بوده، سوزش زیادی ایجادمی کند، و در کودکان جویدن این گیاه ممکن است موجب لالی و فلجی تارهای صوتی گردد. گونه دیگر این گیاه ، دیفن باخیا پیکتا نامیده می شود.
نیازها:
نور: نور غیر مستقیم بهترین نور برای این گیاه است. نژادهای برگ تیره، نسبت به سایه مقاوم هستند. در صورتی که محیط تاریک باشد گیاه رشد علفی می‌کند و بیش از اندازه دراز می‌شود. پنجره های شمالی، شرقی و جنوبی برای این گیاه مناسب می باشد.
دما: درجه حرارت ۱۸- ۱۳ درجه سانتیگراد را ترجیح می‌دهد. برای مدت کمی در ۱۰ درجه سانتیگراد نیز مقاومت می‌کند. ولی ممکن است برگهای پایین ریزش کنند. در صورتی که درجه حرارت بالاتر از ۲۴ درجه سانتیگراد باشد غبار پاشی و آبیاری زیادی توصیه می‌شود.
خاک و تغذیه: مخلوطی از سه قسمت خاک جنگلی و یک قسمت خاک معمولی برای دیفن باخیا مناسب است. در فصل رشد هر دو هفته یکبار می توان گیاه را با کود شیمیایی تغذیه نمود.
نیاز آبی: برای آبیاری گیاه بهتر است از آب سبک و بدون املاح استفاده کنید. آبیاری دیفن باخیا در تابستان هفته‌ای دو بار و در زمستان یک بار در هفته کافی است. این گیاه نسبت به خشکی مقاوم‌تر است تا آبیاری بیش از اندازه؛ پس اجازه دهید در بین ۲ آبیاری سطح خاک گلدان خشک شود.
آفات و بیماریها:. چنانچه برگها دیفن باخیا زرد شده و زیر آنها تار عنکبوت بسته است، مطمئنا کنه قرمز به آن آسیب رسانده، بنابراین هر دو هفته یکبار باسم کنه کش سم پاشی کنید. از جمله مشکلات دیگر این گیاه قارچ بوتری تیس می باشد که می تواند برگ و ساقه ها را بپوساند. برای مقابله با این عارضه، گیاه را در دمای ۱۶ درجه سانتیگراد نگهدارید و غبار پاشی را کم کنید و با سم قارچ کش، سمپاشی نمایید
روش تکثیر: از طریق قلمه ، جدا کردن پاجوش های ریشه دار و بذر قابل تکثیر می باشد.